Salı, Ocak 18Önemli Haberler
Shadow

‘Dayı’ bizim babamızın hikayesi!

‘Dayı’ bizim babamızın hikayesi!

Bir kabadayının öyküsünün aşkla harmanlanıp anlatıldığı ‘Dayı’ sineması vizyona girdi. Sinemanın başrolü Ufuk Bayraktar, birinci defa senaristlik ve direktörlük tecrübesi yaşayan ağabeyi Uğur Bayraktar’ın kamerasının karşısına tereddütsüz geçtiğini söyledi. Sinemaya çok güvenen Bayraktar kardeşler anlattı…

Dayı’nın çıkış kıssası anlatır mısınız? Abi-kardeş bu projede nasıl buluştu?

Uğur Bayraktar: Ufuk, rol konusunda seçici davranıyordu ancak benim bu projenin gerisinde olmam ve daha sonra gün geçtikçe işin aşikâr bir düzeye gelmesi onun da inancını artırdı. Bir de manevi bir durumumuz var, bu babamızın da öyküsü.

Ufuk Bayraktar: Babamızdan, aile büyüklerimizden, 1970’ler ve 80’lerdeki kabadayılık devri konusunda çok şey biliyorduk. Kabadayının özünde, adalet ve merhamet duygusu barındırdığını biliyorduk ve büyüklerimizde daima gördüğümüz bir şeydi.

Babanız kabadayı mıydı?

Uğur Bayraktar: Babam, ağır dayı, hürmet duyulan, konutta zirvesine çıkıp oyunlar oynadığımız fakat dışarıda herkesin önünü iliklediği bir adam. Bizim sülalede açıkçası bir tek babam değil, babama misal en az 20 tane sayabileceğim insan var. Karadeniz insanında bu çok var.

HOCAM DEDİM ELİNİ ÖPTÜM

◊ Bu sinemada ne bulacak izleyenler? Z neslinden umutlu musunuz?

Ufuk Bayraktar: Yazgımızın peşinden gidip, onu oluşturmak için gayret etmeliyiz. İnsan, merhamet, vicdan gözüyle, pak kalple bakarsa, hayat kesinlikle onu olduğu yerden bir üst basamağa yürüyen merdiven üzere taşıyacaktır. Bu sinemadaki karakterimiz de gerçek inandığı şeyi yapan ve merhameti çok yüksek bir karakter. Hayatının etrafında oluşan köşe taşlarının, onu gideceği yolda doruğa gerçek taşıdığını izliyoruz.

Uğur Bayraktar: Senaryoyu yazarken, bunu herkesin izleyebileceğini düşünerek, mümkün olduğunca her sahnede makus örnek olmamak ismine kimi sahnelere çok dikkat etmeye çalıştım. Kabadayılık alemini anlatırken, orada kimi doneler kullanmak gerekiyor fakat bunları bile aslında en yanlışsız sonuca vardırmaya uğraş ettim. Tek umudum, seyirci bunu izlediğinde insanlara özlediği o samimiyeti, duyguyu ve uygunluğu yakalatmak.

Direktörlük ve senaristlik deneyimi olmayan ağabeyinize nasıl güvendiniz?

Ufuk Bayraktar: Çok azimli abim. Benim matematik bilen halim. Ben ondaki o şevki gördüm. Onun çekebileceğini büsbütün biliyorum, ona sorduğum sorulara üç gömlek üstünde karşılık veriyor. İzleyene kadar ben, sette o abi-kardeş alakasını çok kıramadım. Millet “hoca” diyor, ben diyemiyorum “abi” diyorum. “Herkesin içinde kusura bakma hoca diyemem, sen birinci işini yapıyorsun” demiştim. Ancak sineması izledikten sonra “hocam” dedim ve elini öptüm.

Aslında besin mühendisisiniz fakat sinema dalında birinci sinemanızı kardeşinize çektiniz. Nasıl bir his?

Uğur Bayraktar: Yurt dışında çalışıyordum. Ailevi nedenlerden ötürü Türkiye’ye geldim. Bir üretimci arkadaşla konuşurken “abi ya, senin kafan çalışıyor, menajerlerle neden uğraştırıyorsun bizi! Ufuk abinin menajeri sen olsana” dedi. Menajeri olmamla başladı. Ufuk’a gelen senaryoları okuya okuya farkında olmadan hislerden da beslenmişim. Sonra Serkan Öztürk’le yazmaya başladık. 3-4 yıl süren bir seyahat. Buraya geldik, bundan sonrasını da seyirci belirleyecek artık. Eleştirmenlerden duyduğumuz kadarıyla hoş dönüşler alıyoruz.

PİŞMAN OLMAYA VAKTİM YOK

◊ Asi ve doğuşçu biri olarak biliniyorsunuz…

Ufuk Bayraktar: Tipimle alakalı galiba. Hiçbir vakit makus olmadım. Ancak düzgün şeyler de yapmışımdır, makûs şeye de sebep olmuşumdur ancak pişman olmaya vaktim yok. Hayat önümüzde akıyor. Saniyenin onda birinde bile hücrelerimizde gerçekleşiyor. Buna olgunlaşmak da diyebiliriz. Eksiklerim vardır hayata karşı, bunları yaşadıkça göreceğim. Fakat değiştim, ben bu oldum diyemem, yaşadığım surece değişimim ve olgunlaşmam devam edecek.

Uğur Bayraktar: Ufuk dizginlenecek bir adam değil, piyasada yanlış algılanıyor. Oynadığı rollerden ve aileden kalan yerimizin Cihangir’de olmasından ötürü çok husus oluyor. Gazetecilerin birçok da Cihangir’de…Hayatında her erkek en az beş sefer tartışmıştır. İsmin çıkacağına canın çıksın derler ya, yani şahsen bir-iki adedinde ben şahit oldum. Lakin biz babamızdan nasıl gördük biliyor musunuz? Haklı olduğumuzu anlatamadan dayak yerdik, zira arbede ettik diye. Babam, “haklıyım diye hengame etmeyeceksin, arbede dünyanın en makus şeyi” sıkıntısı. Namusun, ekmeğin için kapına gelirse amenna, kaçacak yerin yoksa, tamam.

“UFUK OLMASAYDI BEN BU SİNEMASI BAŞARAMAZDIM”

◊ Birbirinizi iki-üç sözle anlatın desem?

Ufuk Bayraktar: Sahiplenici, esirgeyici, güzel bir aile babası, artık yeterli bir direktör de oldu.

Uğur Bayraktar: Asabi, hisleriyle yaşayan biri, merhametli ve çok düzgün bir oyuncu. Esasen bu işte Ufuk olmasaydı, benim işim bu kadar kolaylaşmazdı. Çerçevesindeki oyuncuların muvaffakiyetleri, bakış açıları, bana kendini teslim etmesi, ister istemez setteki hakimiyetimi çok kolaylaştırdı. Güç verdi bana, o olmasa bu muvaffakiyet olmazdı.

Ufuk Bayraktar: Tahminen okyanusta bir damladır onun söylediği fakat hakimiyeti güçlü olduğu için esasen setin ikinci gününden sonra herkes abimin ne istediğini, nasıl çaba ettiğini görünce, herkes kendini bıraktı. Birinci setine çıkmış bir direktörün nasıl bir sinema çektiğini seyirci görecek. Herkesi sinemaya bekliyoruz, sinemalar inançlıdır.

 

 

 

 

https://i4.hurimg.com/i/hurriyet/75/1200×675/61c165b94e3fe0142003afd0.jpg

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir